بهرام گور

بهرام، پسر یزدگرد، بخشی از جوانی خود را دور از دربار ایران گذراند و به شکار و سواری دلبسته بود. پس از مرگ پدر، بزرگان بر سر پادشاهی او هم‌داستان نبودند. در روایت شاهنامه، بهرام با آزمونی دشوار و نشان دادن دلیری، تخت را به دست آورد. او بهرام گور نام گرفت، زیرا شکار گورخر را بسیار دوست داشت. داستان‌های روزگارش پر از سفرهای ناشناس، شکار، بزم و دیدار با مردمان گوناگون است. بهرام گاه در جامهٔ مردی عادی میان مردم می‌رود تا از زندگی و رفتار آنان آگاه شود. در کنار این ماجراها، با دشمنان نیز می‌جنگد و از مرزهای کشور پاسداری می‌کند. تصویر او در شاهنامه تنها تصویر یک جنگاور نیست؛ شاهی است که لذت زندگی، آزمودن بخت و مسئولیت فرمانروایی در سرگذشتش کنار هم آمده‌اند.