کاوه آهنگر و درفش کاویانی

ضحاک سال‌های دراز بر ایران فرمان می‌راند و برای خوراک مارهای روی شانه‌اش هر روز دو جوان را به کشتن می‌داد. کاوه، آهنگری که بیشتر پسرانش را در این بیداد از دست داده بود، هنگامی به دربار رفت که آخرین پسرش نیز در خطر بود. ضحاک در همان روز از بزرگان می‌خواست گواهی دهند که فرمانروایی دادگر است. کاوه پیش چشم آنان فریاد دادخواهی سر داد. ضحاک برای آرام کردن او پسرش را آزاد کرد، اما از آهنگر خواست پای گواهی دادگری شاه را امضا کند. کاوه نوشته را پاره کرد و همراه پسرش بیرون آمد. در بازار پیش‌بند چرمی خود را بر نیزه کرد و مردم را به پشتیبانی از فریدون فراخواند. فریدون آن چرم را با دیبا و گوهر آراست و آن را درفش کاویانی نامید. سپس با گرز گاوسر به جنگ ضحاک رفت و سرانجام او را در دماوند به بند کشید. پیش‌بند یک آهنگر، نشانهٔ ایستادگی مردم در برابر بیداد شد.