شیراز (شیراز)

شناسنامه تاریخی، فرهنگی و ریشه‌شناختی

شیراز

در کرانه پارسه و استخر برآمد و پس از فروپاشی ساسانیان کانون دیوان و دفتر پارسی شد.

«شیراز» نامی پارسی است و در نبشته‌های ایلامی و پهلوی نیز آمده؛ معرب نشده است.

شیرین‌پلو، فالوده و انگور؛ نام «انگور» و «یاسمن» از پارسی به زبان‌های دیگر رسید.

خاتم‌کاری، گلاب‌گیری و نگارگری؛ نماد سرو و گل.

سعدی و حافظ، دو ستون سخن پارسی.

چامه و اندیشه پارسی که به جهان ترجمه شد و بر ادب اروپا نشان گذاشت.

پاسداری از مرزهای بومی و پاسداشت فرهنگ و زبان پارسی در گذر روزگار.

سرچشمه: دفتر آگاهی درون‌برنامه‌ای (دانشنامه ایرانیکا، شاهنامه و دو قرن سکوت).